ایرانی تنها

 

نوشته شده توسط علی بهاری در چهارشنبه 2 مرداد1387 ساعت 6:43 موضوع | لینک ثابت

گلی سرخ برای محبوبم "جان بلا نکارد" از روی نیکمت برخاست . لباس ارتشی اش را مرتب کرد وبه تماشی انبوه جمعیت که راه خود را از میان ایستگاه بزرگ مرکزی پیش می گرفتند مشغول شد. او به دنبال دختری می گشت که چهره او را هرگز ندیده بود اما قلبش را می شناخت دختری با یک گل سرخ . از سیزده ماه پیش دلبستگی اش به او آغاز شده بود. از یک کتابخانه مرکزی فلوریدا با برداشتن کتابی از قفسه ناگهان خود را شیفته و مسحور یافته بود. اما نه شیفته کلمات کتاب بلکه شیفته یادداشت هایی با مداد که در حاشیه صفحات آن به چشم می خورد. دست خطی لطیف از ذهنی هشیار و درون بین و باطنی ژرف داشت. در صفحه اول "جان" توانست نام صاحب کتاب را بیابد :دوشیزه هالیس می نل" . با اندکی جست و جو و صرف وقت او توانست نشانی دوشیزه هالیس را پیدا کند. "جان" بری او نامه ی نوشت و ضمن معرفی خود از او در خواست کرد که به نامه نگاری با او بپردازد . روز بعد "جان" سوار بر کشتی شد تا برای خدمت در جنگ جهانی دوم عازم شود. در طول یک سال ویک ماه پس از آن دو طرف به تدریج با مکاتبه و نامه نگاری به شناخت یکدیگر پرداختند. هر نامه همچون دانه ی بود که بر خاک قلبی حاصلخیز فرو می افتاد و به تدریج عشق شروع به جوانه زدن کرد. "جان" در خواست عکس کرد ولی با مخالفت "میس هالیس" رو به رو شد . به نظر "هالیس" اگر "جان" قلبا به او توجه داشت دیگر شکل ظاهری اش نمی توانست برای او چندان با اهمیت باشد. وقتی سرانجام روز بازگشت "جان" فرا رسید آن ها قرار نخستین دیدار ملاقات خود را گذاشتند: 7 بعد از ظهر در ایستگاه مرکزی نیویورک . هالیس نوشته بود: "تو مرا خواهی شناخت از روی رز سرخی که بر کلاهم خواهم گذاشت.". بنابراین راس ساعت 7 بعد از ظهر "جان " به دنبال دختری می گشت که قلبش را سخت دوست می داشت اما چهره اش را هرگز ندیده بود. ادامه ماجرا را از زبان "جان " بشنوید: " زن جوانی داشت به سمت من می آمد بلند قامت وخوش اندام - موهای طلایی اش در حلقه هایی زیبا کنار گوش های ظریفش جمع شده بود چشمان آبی به رنگ آبی گل ها بود و در لباس سبز روشنش به بهاری می ماند که جان گرفته باشد. من بی اراده به سمت او گام بر داشتم کاملا بدون تو جه به این که او آن نشان گل سرخ را بر روی کلاهش ندارد. اندکی به او نزدیک شدم . لب هایش با لبخند پر شوری از هم گشوده شد اما به آهستگی گفت "ممکن است اجازه بدهید من عبور کنم؟" بی اختیار یک قدم به او نزدیک تر شدم و در این حال میس هالیس را دیدم که تقریبا پشت سر آن دختر یستاده بود. زنی حدود 40 ساله با موهای خاکستری رنگ که در زیر کلاهش جمع شده بود . اندکی چاق بود مچ پای نسبتا کلفتش توی کفش های بدون پاشنه جا گرفته بودند. دختر سبز پوش از من دور شد و من احساس کردم که بر سر یک دوراهی قرار گرفته ام از طرفی شوق تمنایی عجیب مرا به سمت دختر سبزپوش فرا می خواند و از سویی علاقه ای عمیق به زنی که روحش مرا به معنی واقعی کلمه مسحور کرده بود به ماندن دعوت می کرد. او آن جا یستاده بود و با صورت رنگ پریده و چروکیده اش که بسیار آرام وموقر به نظر می رسید و چشمانی خاکستری و گرم که از مهربانی می درخشید. دیگر به خود تردید راه ندادم. کتاب جلد چرمی آبی رنگی در دست داشتم که در واقع نشان معرفی من به حساب می آمد. از همان لحظه دانستم که دیگر عشقی در کار نخواهد بود. اما چیزی بدست آورده بودم که حتی ارزشش از عشق بیشتر بود. دوستی گرانبها که می توانستم همیشه به او افتخار کنم . به نشانه احترام وسلام خم شدم وکتاب را برای معرفی خود به سوی او دراز کردم . با این وجود وقتی شروع به صحبت کردم از تلخی ناشی از تاثری که در کلامم بود متحیر شدم . من "جان بلا نکارد" هستم وشما هم باید دوشیزه "می نل" باشید . از ملاقات با شما بسیار خوشحالم ممکن است دعوت مرا به شام بپذیرید؟ چهره آن زن با تبسمی شکیبا از هم گشوده شد و به آرامی گفت" فرزندم من اصلا متوجه نمی شوم! ولی آن خانم جوان که لباس سبز به تن داشت و هم اکنون از کنار ما گذشت از من خواست که این گل سرخ را روی کلاهم بگذارم وگفت اگر شما مرا به شام دعوت کردید باید به شما بگویم که او در رستوران بزرگ آن طرف خیابان منتظر شماست . او گفت که این فقط یک امتحان است!" طبیعت حقیقی یک قلب تنها زمانی مشخص می شود که به چیزی به ظاهر بدون جذابیت پاسخ بدهد

 

نوشته شده توسط علی بهاری در پنجشنبه 20 تیر1387 ساعت 1:46 موضوع | لینک ثابت

---

دوستان امروز براتون یه نرم افزار گذاشتم تا از این به بعد مجانی سیم کارت های ایرانسلتون رو شارژ کنید

برای دانلود نرم افزار بر روی عکس  با بر روی لینک آخر عکس کلیک کنید

برای رفتن به صفحه دانلود روی عکس نرم افزار کلیک کنید

---

 

د انلود نرم افزار شارژ رایگان

---

 

 

نوشته شده توسط علی بهاری در دوشنبه 17 تیر1387 ساعت 2:18 موضوع | لینک ثابت

 

نوشته شده توسط علی بهاری در دوشنبه 17 تیر1387 ساعت 0:25 موضوع | لینک ثابت

---

هیچكس با من در این دنیا نبود هیچكس مانند من تنها نبود هیچكس دردی زدردم بر نداشت بلكه دردی نیز بر دردم گذاشت هیچكس فكر مرا باور نكرد خطی از شعر مرا از بر نكرد هیچكس معنای آزادی نگفت در وجودم رد پایش را نجست هیچكس آن یار دل خواهم نشد هیچكس دمساز و همراهم نشد هیچكس چون من چنین مجنون نبود در كلاس عا شقی دلخون نبود هیچكس دردی نكرد از من دوا جز خدای من خدای من خدا

---

تو آسمون چشمات ستاره ها اسیرند
ستاره ها همیشه با پلک زدن میمیرند
دستای کودکانه ت تو دست من اسیرند
انگاری موج دریا آروم آروم میمیرند

---

درین دنیا چرا تنها شدم من................گیاهی در دل صحرا شدم من
چو مجنونی که از مردم گریزد.................شتابان در پی لیلا شدم من

---

با رنگین كمان سرانگشتانت آمدی
و زندگی تماشایی شد!!!
این ترانه ها در نبود تو زاده شدند
اما به تو تقدیم می شوند!!!
چرا كه عشق در حصار تقویم ها نمی گنجد.

---

عمری است که تو را در خواب می بینم

می بینم که تنهای تنها از ترانه ها می آیی

تا به روی چشمانم قدم بگذاری

یاد آن قصه های نگفته می افتادم

و یاد آن لحظه هایی که بی تو می مردم

تو که نباشی کوچه های دلم بوی اقاقی ندارد

در بیدری به کنارم بیا و نگذار به آخر خط برسم....

---

به امشب ، به تقصیر من ، عشق تو
به حالی که بی من تو داری قسم
به روزای خوبی که بردی منُ
به حسی که گفتی میاری قسم
به دلخواهی اولین دلهره
به گاهی که با من نبودی قسم
جدا می شی و میرم از خاطرت
ولی شک نکن من بهت میرسم
نشد تا تو هستی من عاشق بشم
نشد قلب ما عشقُ باور کنه
شب رفتنت آرزو می کنم
خدا وقت دوریتُ کمتر کنه
به چشمای تو قبل هر گریه ای
قسم می خورم عشق تو با منه
قسم می خورم بغض این انتظار
یه روزی تو آغوشمون می شکنه

 

نوشته شده توسط علی بهاری در شنبه 1 تیر1387 ساعت 1:53 موضوع | لینک ثابت

هر که عاشق شد منت از صد یار می باید کشید
بهر یک گل منت از صد خار می باید کشید

من به مرگم راضیم اما نمی آید اجل
بخت بد بین کز اجل هم ناز می باید کشید

---

عصری است غریب و آسمان دلگیر است
افسوس برای دل سپردن دیر است
هر بار بهانه ای گرفتیم و گذشت
عیب از من و توست ، عشق بی تقصیر است

---

می گشایم دست آغوشت کجاست            آه این آغوش گرم ونرم توست

این همان گیسوی پرچین و شکن               وین همان چشمان پر آزرم توست

---

اگه عشقم حقیره ! اگه جسمم کویره ! اگه همیشه تنهام ! اگه خالیه دستام ! هیچ خیال نی!!! برای تو عاشق ترین عاشق دنیام

---

آنکه مست آمد و دستی به دل ما زد و رفت

هیچ حرف دگری نیست كه با تو بزنم ،  تونمی فهمی اندوه مرا

چه بگویم به تو ای رفته ز دست 

                                                شدم از مستی چشمان تو مست

شده ام سنگ پرست

                                                مرگ بر آن كه دلش را به دل سنگ تو بست 

                                                                                                                                     تو نمی فهمی اندوه مرا...

          

---

درون سینه آهی سرد دارم

                                  رخی پژمرده رنگی زرد دارم

ندانم عاشقم مستم چه هستم

                                 همی دانم دلی پر درد دارم

---

بسترم صدف خالی یک تنهاییست

                                           و تو چون مروارید گردن آویز کسان دگری

---

	گفته بودی که چرا محو تماشای منی                    انچنان مات که یک دم مژه بر هم نزنی مژه بر هم نزنم تا که دستم نرود                            ناز چشم تو به قدر مژه برهم زدنی

---

بر من و تو روزگاری رفت و عشقی پاک رفت

عاقبت چرخ حسود این عشق را از ما گرفت

بوسه های آتشین بر روی لبهامان فشرد

آشنایی های ما رنگ جدایی ها گرفت

 

نوشته شده توسط علی بهاری در سه شنبه 28 خرداد1387 ساعت 1:41 موضوع | لینک ثابت

خسته تر از صدای من گریه بی صدای توست حیف که مانده پیش من خاطره ات به جای تو

---

مهم نیست در عشق به وصال برسی, مهم این است که لیاقت تجربه کردن یک عشق پاک را داشته باشی

---

 

نوشته شده توسط علی بهاری در سه شنبه 28 خرداد1387 ساعت 1:24 موضوع | لینک ثابت

دوستان عزیزم از مشکلی که در قالب وبلاگ و در قسمت نظرات به وجود اومده بود و باعث شده بود تا حدود یه ۱۵ روزی از دیدار نظرات شما باز بمونم عذر می خام

امیدوارم که دیگه تکرار نشه

هر چند دیر شد ولی باز هم خالی از لطف نیست:

قهرمانی پرسپولیس را به همه هوادارهای دو آتیشه تبریک می گم به امید قهرمانی در آسیا...

                                                                       مدیریت وبلاگ

 

نوشته شده توسط علی بهاری در چهارشنبه 1 خرداد1387 ساعت 17:28 موضوع | لینک ثابت

      

       

                     

                                 

                 

                   

                                          

   

 

نوشته شده توسط علی بهاری در یکشنبه 22 اردیبهشت1387 ساعت 9:16 موضوع | لینک ثابت

دیشب دلم برات تنگ شده بود  هنوزم دوست دارم ای عشق دیرینة من یه پاکت نامه... یه عکس یادگاری... یه دل شکسته... یه دست لباس... راه افتادم و رفتم... رفتم و رفتم تا به مقصد رسیدم... یه گوشه خالی... کنار یه قبرستون ... یه قبر خالی... بی نام و نشون...نامه ات بوسیدم و گذاشتم تو قبر خالی... بعد هم عکست رو گذاشتم روش... بعد هم خاک ریختم... خاک ... خاک... خاک یه قبر... یه شمع... یه شاخه گل... یه دل تنگ... یه شب... یه دل تنگ... یه یاد کهنه... یه یار قدیمی... دیشب وقتی که صداتُ پس از ماهها از پشت سیمهای تلفن شنیدم به سختی تونستم تشخیص بدم که خودتی... داره باورم میشه که از یادم میری بیرون... از خاطراتم... چه قدر ازم دور شدی... و چه قدر غریبه... همون غریبه آشنای من که یه روزی از 100 فرسخی می شناختمت... اما حالا صداتم با من بیگانه است... دیشب وقتی چشمهام رو روی هم گذاشتم تصویر تو در ذهنم نقش بست اما تار بود.... درست نمیدیدم... دیشب دلم برات تنگ شده بود... دلم همیشه برات تنگه... از اولشم تنگ بود حتی وقتی که کنارم بودی و دستات تو دستم بود.... همیشه ازم دور بودی.... همیشه...., دیشب گوشه چشمام به یادت تر شد.... ,  دیشب دلم یه سوزش عجیبی داشت.. , .دیشب دلم هوات کرده بود.... , دیشب... اما تو نبودی.... تو کنارم نبودی... حتی توی خیالم هم درست نمی دیدمت.. , دیشب شب بدی بود... واسه بار آخر همه خاطراتتِ‌ُِ مرور کردم... مثل یه فیلم... خیلی سریع... بعضی جاهاش هم stop می کردم و به چشمات خیره می شدم...( آخ که چه قدر دلم هوای چشمات کرده) اما بالاخره تموم شد...وقتی خوب به همشون فکر کردم.... یه تصمیم جدید گرفتم... یه قلم... یه کاغذ... یه جفت چشم بارونی... و یه پنجرة بارون خورده... نوشتم... نوشتم... از تو ... از یادت... از دوست دارم ها... از چشمات... از دلتنگی هام ... از رفتنت... از نبودنت و در آخر اینکه..... هنوزم دوست دارم ای عشق دیرینة من یه پاکت نامه... یه عکس یادگاری... یه دل شکسته... یه دست لباس... راه افتادم و رفتم... رفتم و رفتم تا به مقصد رسیدم... یه گوشه خالی... کنار یه قبرستون ... یه قبر خالی... بی نام و نشون...نامه ات بوسیدم و گذاشتم تو قبر خالی... بعد هم عکست رو گذاشتم روش... بعد هم خاک ریختم... خاک ... خاک... خاک یه قبر... یه شمع... یه شاخه گل... یه دل تنگ... حالا دیگه جات مشخصِ ... حالا دیگه لازم نیست دنبالت بگردم... از این به بعد میام این جا... هر وقت دلم گرفت... هر وقت دلم هواتُ کرد... هر وقت خواستم بیام پیشت میام اینجا... دیگه لازم نیست تو خیابونا دنبالت بگردم... تو کوچه ها... تو خاطرات... دیگه منتظر برگشتنت نمی مونم... دیگه منتظر تلفنت نیستم... آخه دیگه مطمئنم که تو مردی و جات هم گوشه یه قبرستون بی نام و نشونه...

 

نوشته شده توسط علی بهاری در یکشنبه 22 اردیبهشت1387 ساعت 5:16 موضوع | لینک ثابت

ادامه مطلب

 

نوشته شده توسط علی بهاری در یکشنبه 22 اردیبهشت1387 ساعت 5:6 موضوع | لینک ثابت

 

نوشته شده توسط علی بهاری در یکشنبه 22 اردیبهشت1387 ساعت 5:0 موضوع | لینک ثابت